Na enkele tussenstops in Venlo, Amersfoort en Veenendaal zijn we 15 november j.l. neergestreken in onze vertrouwde stad Groningen. Diezelfde dag zijn we op visite geweest bij mijn oude vader in verpleeghuis De Dilgt in Haren. We kunnen ons in deze winterperiode verheugen op de komende feestdagen om in familiesfeer bij elkaar te zijn. Inmiddels hebben we ook reeds enkele bezoekjes achter de rug, met als bijkomend resultaat de eerste boekingen voor het seizoen 2012. Het doet ons goed om ook in Nederland een aantal Frankrijk-gasten te ontmoeten. Deze maand vieren we Kerstmis, de geboorte van Christus, de Lichtbrenger. Hij ontstak het vuur van ons eigen innerlijk licht, zodat wij zelf uiteindelijk ook een Mens van Liefde en Licht kunnen worden, een Christus-Mens.
Onze huidige crisistijd (Michaëlische stormen), is vooral een periode van afbraak en neergang en tegelijkertijd is er ook sprake van wending en opbouw van het nieuwe. Het is onze vurige wens dat we samen niet bij de pakken gaan neerzitten, dat we juist nu moed tonen en hoop en inspiratie putten uit de kansen in deze onzekere tijden. Mag het volgende gedicht (geschreven door Marianne Willamson) jullie ook inspireren, net zoals het Nelson Mandela inspireerde, bij het volbrengen van zijn taak als president van Zuid-Afrika.
Als de Zon
Onze diepste angst, is niet dat we onmachtig zijn.
Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis,
maar het licht in ons, is wat we het meeste vrezen.
We vragen onszelf af: “Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend, begaafd, geweldig te achten?
”Waarom zou je dat niet zijn?
Je bent een kind van God!
Je dient de wereld niet door jezelf klein te houden.
Er wordt geen licht verspreid
als de mensen om je heen hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.
We zijn bestemd om te stralen,
zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de Glorie Gods
die in ons is te openbaren.
Die Gods Glorie is niet slechts in enkelen,
maar in ieder mens aanwezig.
En als we ons Licht laten schijnen,
schept dat voor de ander de mogelijkheid hetzelfde te doen.
Als we van onze diepste angst bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid anderen bevrijden.
Elke zondagavond, als er nieuwe gasten zijn, is er in de boerderij een openingsritueel. Bij het aansteken van de grote kaars worden wensen uitgesproken. Net als bij deTaizé-vieringen (45 km bij ons vandaan) geven we vervolgens het licht aan elkaar door. Tijdens de opening wordt ondermeer gerefereerd aan de symbolische betekenis van La Ripe Blanche (de witte oever). Een mensen leven kun je vergelijken met de loop van een rivier...Zo gezegd, word je samen met anderen uitgenodigd, om vanaf de witte oever naar je eigen leven te kijken. Bij allerlei activiteiten gedurende de vakantieweek leren we elkaar beter kennen. En zo kom je ook, via de ander, meer over je zelf te weten. Aan het einde van de week constateren we vaak, dat we een groeiweek hebben gehad en er vriendschappen gesloten zijn. Op La Ripe Blanche is er tijd en aandacht voor elkaar. Mensen willen ontmoeten, met elkaar praten, naar elkaar luisteren en van elkaar leren. Ontmoeten is het sleutelwoord! We zijn spiegels voor elkaar.
Immers, in de ander ontmoet je, je Zelf.
Wij wensen jullie een hartverwarmende kersttijd toe.
In Licht en Liefde, Menno & Jeannette
